Jodła pospolita

Nazwy poboczne: 
Jodła biała
Nazwa łacińska: 
Abies alba
Występowanie: 
W stanie dzikim w górach środkowej i południowej Europy. W Polsce najokazalsze bory jodłowe rosną w Górach Świętokrzyskich (Puszcza jodłowa) i Karpatach, m.in. na Babiej Górze.
Pokrój: 
Zimozielone, żywiczne drzewa z koronami stożkowatymi, wyraźnym strzelistym pniem i konarami ułożonymi w okółkach. Drzewo w naszych warunkach osiągające do 50 m, pierśnica do 1,5 m, korona wąska, dość luźno ugałęziona.
Pień: 
Prosty strzelisty, łatwo oczyszczający się z bocznych gałęzi.
Kora: 
Młoda kora cienka, gładka, jasnopopielata z pęcherzykami żywicy, stara wąsko spękana na tarczkowate płytki.
Pąki: 
Pąki suche (nieożywicowane, bardzo charakterystyczna cecha), nieduże o czerwonawo-brązowej barwie, u nasady białawe. Łuski jajowate, niewielkie.
Szyszki: 
Zielone szyszki, kształtu walcowatego, ok. 15 cm długości i średnicy 3-5 cm, stojące na gałęzi. W czasie dojrzewania przybierają barwę brązowawą.
Liście: 
Igły zwykle spłaszczone, u nasady mniej lub bardziej zwężone, skręcone. Wierzchołki rozdwojone lub wycięte, rzadziej tępe lub ostro zakończone. Na gałązce osadzone spiralnie, Igły ok. 25 mm długości, tępo zaokrąglone na końcach. Górna strona ciemnozielona, błyszcząca, dolna z liniami aparatów szparkowych, pokrytych dwoma białymi paskami nalotu woskowego.
Kwiaty: 
Kwiaty męskie z żółtymi pylnikami, zebranymi w jajowate kotki wyrastające pojedynczo w kątach igieł, na ubiegłorocznych gałązkach. Kwiaty żeńskie zebrane w wielołuskowe, wyprostowane szyszki. Roślina kwitnie od kwietnia do maja.
Zdjęcia dodatkowe: