Dąb czerwony

Nazwa łacińska: 
Quercus rubra
Występowanie: 
Pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej.
Pokrój: 
Duże drzewo z grubym pniem i szeroko rozgałęzioną koroną. Wzrost w młodości bardzo szybki, później wolniejszy. Osiąga wysokość do 25 m.
Pień: 
Masywny i gruby, ale dość nisko nad ziemią rozgałęziający się na grube konary.
Kora: 
Ciemnoszara, do 40 lat gładka (czym różni się od krajowych gat. dębów), potem płytko spękana.
Pędy: 
Gałązki cienkie, nagie, błyszczące, ciemnoczerwone, lub brązowo-oliwkowe.
Owoce: 
Żołędzie szerokojajowate, czerwonobrązowe, błyszczące, z widocznymi podłużnymi paskami, u podstawy płaskie. Miseczki nagie, z przylegającymi łuskami, na bardzo krótkiej szypułce. Miseczki żołędzi w pierwszym roku są wielkości ziaren grochu.
Liście: 
Ulistnienie skrętoległe. Liście duże, u podstawy szerokoklinowate, z obu stron po 4 pary prawie równoległych do siebie klap bocznych, grubo ząbkowanych, ostro zakończonych; z wierzchu ciemnozielone, od spodu jasnozielone, jesienią jaskrawoczerwone. Mają długość do 25 cm i szerokość do 15 cm. Jego liście stają się jesienią pomarańczowe i czerwone. Bardzo trudno i powoli ulegają rozkładowi utrudniając wegetację roślinom runa leśnego.
Kwiaty: 
Kwiaty męskie są zebrane w kotki, kwiaty żeńskie wyrastają pojedynczo. Roślina jednopienna, wiatropylna.
Zdjęcia dodatkowe: