Buk pospolity

Nazwy poboczne: 
Buk zwyczajny
Nazwa łacińska: 
Fagus sylvatica
Występowanie: 
Występuje na przeważającej części kontynentu europejskiego. W Polsce pospolity, gatunek rodzimy.
Pokrój: 
Dorasta do ok. 25-30 m wysokości (wyjątkowo 45 m). Korona u młodszych drzew smukła, u starszych gęsta, szeroka, nisko osadzona, jeżeli drzewo rośnie samotnie, u drzew rosnących w zwartych drzewostanach, pnie są wysokie, gonne (bez bocznych gałęzi). Konary i większe gałęzie zwykle stromo wzniesione, na końcach nieznacznie zwisające.
Pień: 
Dobrze widoczny przynajmniej do połowy korony, dalej dzieli się na potężne konary. Kora cienka, gładka, popielatoszara. Z wiekiem staje się nieco szorstka, nigdy jednak nie bywa spękana i nie łuszczy się, może być nieco falista lub porysowana. Młode pędy owłosione.
Pąki: 
Pączki długie, ostre, lancetowate i czerwonobrunatne.
Owoce: 
Trójgraniaste, brązowe orzeszki nazywane bukwią z miękko owłosioną, zdrewniałą torebką – kupulą, pękającą na drzewie. Mają do 2 cm długości.
Liście: 
Skrętoległe, jajowate lub eliptyczne dorastające do 10 cm długości i 5 cm szerokości, całobrzegie lub falisto ząbkowane (zwłaszcza na odroślach i siewkach). Z wierzchu ciemnozielone, błyszczące, od dołu jasne i matowe. Młode liście z obu stron owłosione srebrzysto. Starsze mają owłosiony główny nerw na spodniej stronie. U nasady zwężone klinowato, ogonek krótki, owłosiony. Odmiana „Purpurea” posiada liście ciemnopurpurowe, jesienią przebarwiające się na żółto.
Kwiaty: 
Kwiaty męskie zebrane w pęczki zwisające na długich osadkach. Każdy kwiat składa się z 10-15 pręcików i krótkiego czerwonobrunatnego okwiatu w kształcie rurki. Kwiaty żeńskie zebrane po dwa, otoczone czteroklapową okrywą, która w miarę dojrzewania drewnieje tworząc tzw. miseczkę (cupuli).
Zdjęcia dodatkowe: